Weten jullie dat wij Boerenfoxen erg trouwe hondjes zijn. Nou zijn alle hondjes dat, maar wij Boerenfoxen zijn trouwer dan trouw en dat nog wel zonder getrouwd te zijn. Wij zijn zelfs zo trouw dat als we ziek zijn, we trouw met het baasje en vrouwtje (baasjes dus) gaan wandelen. En dat deed ik ook altijd even vrolijk natuurlijk. Jullie weten natuurlijk ook dat wij reutjes nogal van plassen houden nou en daar ging het dus fout.

Dat plassen werd steeds lastiger maar gelukkig zagen mijn baasjes ook dat ik mijn pootje steeds minder optilde en steeds meer als een teefje ging plassen. Op het laatst moest ik zelfs iedere 20 meter gaan zitten. Ik stond dan pardoes stil en mijn baasjes zijn wel eens bijna over me gevallen. Dus besloten mijn baasjes drie weken geleden om maar naar de dierenarts te gaan. Nou vind ik dat niet zo fijn want die zitten altijd aan je te voelen en soms steken ze zelfs een naald in. Nu ook weer, zit die dierenarts een beetje op mijn buik te drukken, alsof dat zo fijn is met een volle blaas. Maar goed conclusie is, het is een blaasontsteking en dus pilletjes tegen de pijn en antibiotica om de bacterie te doden. Dat zou wel helpen.

Nou mooi niet dus, ik kan nog steeds bijna niet plassen, en poepen wordt ook steeds moeilijker. Weer naar de dierenarts, en die vertelt er meteen bij dat het wel lang duurt voordat die blaasontsteking weg is. Maar het moet toch echt met die middeltjes overgaan, want anders is het niet volgens het boekje. Nou ben ik niet echt een hond die alles volgens het boekje doet, dus dat wist ik al. Maar vol goede moed de week weer doorgebracht.  Maar het werd niet minder maar wel erger.

Dus op de zaterdag maar weer naar die vervelende dierenarts. Deze was nog erger. Eerst een slangetje door mijn plasser om te kijken of het niet verstopt was. Dat hadden ze twee weken geleden ook gedaan, maar toen sliep ik en dat was best fijn. Nou dat was het nu dus niet. Geklukkig kreeg ik veel knuffels van mijn baasjes, zodat het wel meeviel. Maar toen kwam het; steekt die dierenarts zijn vinger in mijn achterste. Nou dat is dus helemaal niet fijn en dan komt de mededeling: Er zit wat vreemds (die vinger dus) en dat beloofd niet veel goeds. Of de afgelopen twee weken zo geweldig waren. Maar we moesten maar een echo laten maken. Nou dat werkt dus niet, want het zit goed vol daar in mijn buik weet ik al een paar weken, dus die echo hoor je echt niet.

Vorige week dinsdag dus maar een echo laten maken. Dat is helemaal een ramp. Moet je op je rug gaan liggen, wordt je buik kaalgeschoren en komt er een koude gel overheen. Daarna wordt er met allelei rare dingen hard op je buik gedrukt. Of dat zo prettig is met die buikpijn die ik al heb en die volle blaas. Toen ik op mocht staan heb ik me zo snel omgedraaid dat die tafel en mijn baasje helemaal onder de gel zaten. Maar toen kwam het minder fijne bericht. Er zat een kwaadaardig gezwel bij mijn prostaat die de urineweg (dus vandaar dat ik niet kan plassen) de darm (dus dat verklaard het slechte poepen) en de afvoer van mijn nieren dichtdrukt. Ze snappen er niets van want met 7,5 jaar ben ik daar veel te jong voor. Dus zie je wel, niet volgens het boekje. Maar eigenlijk is er niet veel meer aan te doen.

Samen met mijn baasjes hebben we daarom besloten dat ik een laatste reis naar de Hondenhemel ga maken. Ik heb dan geen pijn meer en kan weer plassen en met mijn oude hondenvriendjes (waaronder Majin, die er al een tijdje is) gaan spelen. Ik moet dan wel gaan slapen en wordt niet meer wakker, maar als ik slaap voel ik tenminste niets. Ik heb de afgelopen dagen afscheid van mijn baasje en vrouwtje genomen. Die hebben de afgelopen 6 jaar erg goed voor me gezorgd. Veel wandelen, allerlei leuke dingen doen, zoals puzzeltjes maken. Mijn baasje was zelfs bezig om een snuitgolf baan voor me te maken. Dat snuitgolf is een partij leuk, dan moet je met je snuit een balletje over een parcours met hindernissen rollen. En iedere keer als iets lukt krijg je een beloning, daar doe ik het natuurlijk voor. Maar de laatste weken lukte dat en de spelletjes ook niet meer.

Als jullie dit lezen zit ik vanuit de Hondenhemel naar jullie te kijken. Ik vond het leuk om bij jullie en speciaal mijn baasje en vrouwtje te zijn. We hebben het erg leuk gehad en wie weet tot ziens. Voor jullie: goede reis als jullie naar de Mensenhemel gaan, die grenst aan de Hondenhemel en als jullie daar aankomen (over heel veel jaar) sta ik jullie bij de deur kwispelend en vrolijk op te wachten, zoals altijd.

Leuk toch?

Jakkob